Sözkurtaransýzlýk

“Sözsüzlük denizinde kaybol” diyorsun,
Son çýrpýnýþlarým bu, son sözlerim.
Ne çok düþünür fikir yürüttü insanla hayvan arasýndaki fark üstüne...
Konuþan hayvandýr insan,
Konuþmayan insandýr hayvan...
Bunu anladým, öðrettin...

Hayvanlaþýr konuþmayan insan,
Kükrer hayvan,
Miyavlar hayvan,
Havlar hayvan,
Konuþur, konuþur, konuþur insan...

Küçük Asya’dan Büyük Asya’ya Herakleitos

Herþey ne kadar çabuk deðiþti,
Ülke deðiþti, gezegen deðiþti,
Asya’da yaþamýþ olsa idi Herakleitos,
“Ayný musonda iki kez yýkanamazsýn” diyecekti...

Eski binalar yýkýldý, yeni binalar dikildi,
Yeni binalar yýkýldý, eski binalar dikildi...
Çin ve Vietnam... Lokantayý yer ayýrtmak için deðil de,
Binanýn yýkýlýp yýkýlmadýðýný öðrenmek için aradýðýnýz
Ýki nadide ülke... Baþka yerlerde yok böylesi belki de...

Kendini Kýrýp Dökmekle Baþlamalý Vandalizm

Bir cam vitrine yerleþtirmiþler seni,
Çok yakýným sana þu an,
Dokunamýyorum oysa...
Yaklaþtýkça kollarýna,
Soluðum o görünmez vitrine çarpýyor bir anda...

Görünmez bir vitrin, varlýðý,
Sana dokunamayýþýmdan anlaþýlmalý...
Görünmez bir vitrin, varoldukça o,
Görüntümüz yansýyacak sokaklara,
Ve olmayacak daha fazlasý...

Gürültübilimci

Kent gürültülerinin uzmaný oldum,
Uzman gürültübilimci ben,
Biliyorum þimdi Vietnam’ýn rüzgarlarý,
Ne yönden gelir, ner’den nereye eser...

Sabah altýda çalýþmaya baþlar iþçiler,
Akþam altý dedin mi sessizce eve dönerler...
Çekiçler, vinçler, kaynak sesleri,
Her gün tüm Vietnam’ý inletirler...
Vietnam: Bir geçiþ ülkesi, kalkýnma ülkesi...

Bir Çin Köyünde, Özleminle...

Pamuða dokunuyorum pamuða,
Pamuk tarlalarýnda...
Tuðlalar, yengeç çiftlikleri, ateþ fýrýný...
Su kabaklarý saçýlmýþ her yere,
Ve yabanýl kazlar, bir görünüp bir yitmede...

Geceyi gündüzü katmýþlar önlerine,
Gündüz de gece de ayný senfoni...
Geceyi gündüzü karýþtýrmýþ cýrcýr böcekleri...

Sen bana doða ananýn en güzel armaðaný
Olduðuna göre,
“Saklamýþtýr” dedim “belki doða ana, bu küçük Çin köyünde,
Senin parçalarýný...”